Parallelle visies: Geweldloze Communicatie & Schadelijke hechtings- en opvoedingsmethoden over: onheilzame communicatie.
Aandacht voor: aanleiding, oorzaak en gevolg voor Eigenheid en identiteitsontwikkeling

“Wherever I look, I see signs of the commandment to honour one’s parents and nowhere of commandment that calls for the respect of
a child.” - Alice Miller

Hieronder volgen de twee belangrijkste parallelle visies van dit Praktijk Onderzoeksboek: M. Rosenberg, 2006, en Alice Miller, 2002 aangevuld met Joachim Bauer, 2016, over “onheilzame- of niet-effectieve communicatie”
Levensvervreemdend Communiceren en Schadelijke hechtings- en opvoedingsmethoden: dit zijn de belangrijkste parallelle visies en deze komen in kennis & training aan bod.

M. Rosenberg maakt duidelijk dat we collectief èn individueel slachtoffer zijn van: Levensvervreemdend- of Oordelend Communiceren
Zonder dat we ons dat bewust zijn, wordt er in verbale en non-verbale communicatie tussen mensen defensieve reacties gebruikt, zoals verdedigen, terugtrekken en aanvallen. Levensvervreemdend Communiceren is een term die Marshall Rosenberg gebruikt in zijn methode voor Geweldloze Communicatie. Hiermee doelt hij op statisch taalgebruik, zoals: ‘het is’ en ‘dat is’. Oordelend communiceren, is een taal waarin verbaal en non-verbaal lading of projectie zit. Oordelend communiceren, is een vorm van communicatie waarbij weerstand, onbegrip, boosheid, irritatie, klagen, mopperen en slachtoffergedrag gemakkelijk op een ander geprojecteerd wordt. Het kan zich ook naar binnen richten. Dit ervaar je wanneer je jezelf op je kop geeft; het is de stem van de innerlijke criticus. In de trainingen en sessie wordt Levensvervreemdend Communiceren ook wel Oordelend Communiceren genoemd. Levensvervreemdende Communicatie heeft haar wortels in hiërarchische en op macht gericht samenlevingen en houdt deze in stand.

Alice Miller en Joachim Bauer over de Zwarte- of Giftige Pedagogiek of te wel de merkwaardige verhalen in onze eigen familie
Alice Miller schreef in de periode begin jaren ‘80-2002 een tiental boeken over het lijden van het kind in een wereld die zijn of haar gevoelens en behoeften negeert en ontkent. Haar boeken zijn vertaald in meer dan 30 talen. Het gaat hier niet alleen om de opvoeding in Duitsland: de Schwarze Pädagogik.
Het gaat hierbij om de opvoeding waarin “de wil” van een kind wordt gebroken. 

Aandacht voor schadelijke hechtings- en opvoedingsmethoden – en de levenslange gevolgen
Alice Miller heeft zich ingezet om aan te tonen dat afweerreacties, zoals Verdringen en Ontkenning, in veel gevallen terug te herleiden zijn naar de vroege jeugd. Het kunnen mensen zijn met succesvolle levens, die toch (onbewust) beslissingen nemen op basis van verdriet en pijn uit het verleden. Alice Miller gaat in op wereldwijd maatschappelijk taboes, zoals de idealisering van de moederliefde. Alice Miller merkt op dat conflict beladen belevenissen uit de jeugd hierdoor dikwijls onderbelicht blijven. Miller schrijft: ‘de wortels van het geweld komen voort uit het feit dat kinderen over de hele wereld en vooral tijdens hun eerste levensjaren, wanneer hun hersenen worden bedraad, fysiek en emotioneel worden beschadigd’.
De boeken en het gedachtegoed van Alice Miller kunnen aanleiding zijn tot het nadenken over ons eigen leven en over de merkwaardige verhalen in onze eigen familie. Echter maatschappelijk gezien stuit deze stroming op taboes, in het bijzonder over het verwekken van kinderen, de baarmoedertijd (zwangerschapsmythe) en de vroegste levensfase (vrouw als liefdevolle verzorger mythe).


In 2016 komt op de Nederlandse markt het boek “Zelfsturing en identiteitsontwikkeling” van Joachim Bauer uit.
Joachim Bauer beschrijft de neurobiologische processen die de hersenen van een baby doorlopen. Hij concludeert dat vermaningen geen zin hebben bij een baby en peuter (tot 24 maanden), omdat deze dan nog “onrijp” is en niet in staat is tot zelfbeheersing. Sterker nog, hij stelt dat straffen bij ‘kleine kinderen in deze vroege fase mogelijk zelfs traumatiseren en de aanstaande rijping van de prefrontale cortex verstoren of zelfs verhinderen.’ (Bauer, 2016, 44)

In 2020 volgt vanuit De Praktijk van Tara Bartelsman – aandacht voor Zwarte- of Giftige Pedagogiek en voor “onbedoelde erfenissen”
In deze praktijk kun je door middel van trainingen en coaching inzicht krijgen in je eigen vroege ontwikkeling en de gevolgen voor het volwassen leven.
Evenals in de ontwikkeling van je kind(eren).